Historia Zespołu Szkół nr 7 
W 1963 roku została utworzona Szkoła Podstawowa Nr 48 przy ul. Waryńskiego 1 w Bydgoszczy.Oddanie budynku szkolnego do użytku przewidziane było na listopad 1963 r. W związku z tym inauguracja nowego roku szkolnego odbyła się w sali gimnastycznej Szkoły Podstawowej Nr 12 przy ul. Kcyńskiej. Uroczystość poprowadził pierwszy kierownik Piotr Ślęzak. W roku szkolnym 1964/1965 w związku z przedłużającymi się pracami budowlanymi zajęcia odbywały się w salach użyczonych przez szkoły podstawowe nr 12,13 14; W szkole podstawowej nr12 (ul Kcyńska) uczyły się dzieci klas I II III, w szkole nr 13 (ul. Słoneczna) dzieci klas IV i V, a w szkole nr 14 (ul. Grunwaldzka) młodzież klas VI i VII. W pierwszym roku pracy szkoły zatrudnionych było 22 nauczycieli. W trakcie roku szkolnego oddano do użytku budynek szkoły. Budynek szkolny znajdował się na działce budowlanej o powierzchni 13436m2. Posiadał dwie kondygnacje, na których zorganizowano 15 izb lekcyjnych, 4 pracownie przedmiotowe, pokój ; nauczycielski, gabinet lekarski, gabinet dentystyczny, kuchnię ze stołówką, świetlicę, bibliotekę i pomieszczenia administracyjne. W skrzydle szkoły znajdowała się sala gimnastyczną oraz i magazyn sprzętu sportowego Na posesji mieścił się ogródek przyszkolny oraz teren do budowy boisk sportowych. Placówka została wyposażona w niezbędne urządzenia sanitarne. 1 września 1964r. nastąpiły zmiany kadrowe w szkole. Nowym kierownikiem mianowano Irenę Hałas . Najtrudniejszym okresem dla SP 48 był rok szkolny 1965/1966, ponieważ była jedyną szkołą na wielotysięcznym osiedlu. Pięćdziesięciu nauczycieli uczyło wówczas 1500 uczniów. Sytuacja uległa poprawie z chwilą otwarcia drogiej szkoły na Błoniu w maju 1966r. Z dniem 1 września 1965r. został wprowadzony 8-letni obowiązek szkolny. Oznaczało to, iż z końcem roku szkolnego uczniowie klas VII nie otrzymali świadectwa ukończenia szkoły podstawowej, lecz promocję do klasy VIII. W dniu 23 stycznia 1969 roku nadano szkole imię Mariana Buczka. Wcześniej odsłonięto popiersie patrona i otwarto Izbę Pamięci Narodowej. W czerwca 1977r. szkoła została wyznaczona do przeprowadzenia eksperymentu pedagogicznego. Polegał on na wdrożeniu nowego programu 10- letniej szkoły średniej. Realizację eksperymentu rozpoczęto z trzyletnim wyprzedzeniem od roku szkolnego 1977 / 1978 i objął on klasy I-III. W roku szkolnym 1985/1986 nowym dyrektorem szkoły został Marian Lewalski. W tym samym roku szkolnym utworzono w SP 48 oddział dla dzieci niedosłyszących. W roku szkolnym 1986/1987stanowisko dyrektora szkoły objął Wiesław Osiński. Dzięki jego staraniom utworzono w szkole 4 pracownie dla dzieci niedosłyszących i gabinet logopedyczny. Szkoła była jedyną placówką oświato - wychowawczą na terenie Pomorza, w której uczyły się dzieci z wadą słuchu. W sierpniu 1987 roku dyrektor szkoły wystosował pismo do Inspektora Oświaty i Wychowania o Urzędu Miejskiego w Bydgoszczy z prośbą o przyznanie ".Statutu Szkoły Specjalnej". jednak dopiero w sierpniu 1990 władze oświatowe wydały zgodę na zorganizowanie klas dla dzieci niedosłyszących. We wrześniu 1995 roku dyrektor szkoły zwrócił się do dyrektora Wydziału Oświaty Urzędu Miejskiego w Bydgoszczy z wnioskiem o wydanie aktu założycielskiego na powstanie zespołu szkół, w skład którego wchodziłyby : Szkoła Podstawowa Nr 48, Szkoła Podstawowa dla Dzieci Słabo Słyszących, Liceum Ogólnokształcące dla Słabo Słyszących. Jednak dopiero w roku szkolnym 1997/1998 naukę podjeli pierwsi uczniowie liceum. W roku szkolnym 1999/2000 wprowadzono do szkół reformę oświaty, na mocy której powstały sześcioletnie szkoły podstawowe i trzyletnie gimnazja. Wówczas to szkoła została przekształcona w Zespół Szkół Nr 7, w skład którego weszły: Szkoła Podstawowa Nr 48, Gimnazjum Nr 36, oraz Liceum Ogólnokształcące dla Słabo Słyszących. W tym samym roku wprowadzono również "zerówkę", dla dzieci z wadą słuchu. W ten sposób powstał ciąg klas dla dzieci słabo słyszących: od klasy zerowej do liceum ogólnokształcącego. W grudniu 1999 roku dyrektorem szkoły został Piotr Żłobiński. Wielkim wydarzeniem w życiu szkoły był odbywający się po raz pierwszy w maju 2000 roku egzamin maturalny uczniów klas czwartych Liceum Ogólnokształcącego dla Słabo Słyszących. W czerwcu 2000 pożegnano po raz ostatni w historii szkoły uczniów klas ósmych. W związku z kolejnymi zmianami dotyczącymi organizacji systemu szkolnego podjęto decyzję o nie prowadzeniu naboru do klas masowych w Gimnazjum nr 36. W czerwcu 2002 gimnazjum ukonczyli pierwsi jego absolwenci. Dzisiaj (2007)w szkole pracuje 69 nauczycieli w tym: nauczycieli uczących, szkolnych pedagogów, nauczycieli logopedów, nauczycieli bibliotekarzy, wychowawców świetlicy. Szkoła posiada 22 klasopracownie (w tym 9 dla dzieci słabosłyszących), dwie sale komputerowe, trzy gabinety logopedyczne, świetlicę, bibliotekę, stołówkę, salę gimnastyczną, siłownię, gabinet pielęgniarki.